Swami Veda Bharati

Swami Veda Bharati  (Pandit Dr Usharbudha Arya, ur. 24.03.1933, zm. 14.07.2015) - jogin, uczony, poeta, inicjator i duchowy opiekun międzynarodowej organizacji jogi: AHYMSIN oraz SRSG, jeden z dwóch głównych sukcesorów Swamiego Ramy z Himalajów. Czcigodny Swamiji miał ogromny wpływ na rozwój jogi, badania naukowe jogi i kształcenie współczesnych nauczycieli jogi zarówno w Indiach, jak i w wielu krajach świata. 

Urodził się w sanskryckiej rodzinie bramińskiej zaangażowanej w krzewienie idei organizacji Arya Samaj. Od wczesnego dzieciństwa uczono go Wed, jako mały geniusz szybko opanował je pamięciowo i potrafił wyjaśniać ich trzy warstwy znaczeniowe - dotyczące bogów (adhidaivika), dotyczące człowieka (duchowe, adhyātmika) i dotyczące przyrody (adhibhautika). W wieku 12 lat został wyznaczony głównym z czterech kapłanów pełnej ofiary wedyjskiej. Nigdy nie chodził do szkoły, całą wiedzę zdobył z domu, literatury i bogatego doświadczenia życiowego. 

W wieku 18 lat wyjechał za granicę. Większość życia spędził w Anglii, USA, Holandii i Ameryce Południowej, a także podróżując do większości państw świata. Działał przede wszystkim na polu akademickim (wykładowca sanskrytu i filozofii indyjskiej na uniwersytecie w Minneapolis) i społecznym (założenie szkoły dla dzieci w puszczy Ameryce Południowej). Jego praca, na podstawie której stał się doktorem filozofii z Uniwersytecie w Amsterdamie dotyczyła zebranych przez niego pieśni ludowych mieszkańców Surinamu.   

Po wtajemniczeniu w 1982 r, po ciężkiej chorobie i operacji serca, po której lekarze dawali mu maksimum 2 lata życia, z polecenia mistrza Swamiego Ramy odszedł z uniwersytetu w Minneapolis i został sannjasinem zakonu Nirańdźani (z tego zakonu wywodzą się najwyżsi zakonnicy siwickiego nurtu Daśanami (Daśanāmī), wywodzący się od Adi Śankaraczarii), gdzie uzyskał pozycję mahamandaleśwarą (najwyższy stopień wśród sannjasinów). Zajął się praktyką i nauczaniem jogi pisaniem prac naukowych i popularyzatorskich jogi. Komponował też poezję w języku wedyjskim (zbiór wydany pt. ‘Chandāṁsi’ odręcznym pismem, oraz 'Divo duhitā') i angielskim. Posługiwał się 18 językami, w tym palijskim, tybetańskim, perskim, biegle znał też holenderski. Jest autorem najobszerniejszego dotychczas opracowania pierwszych trzech ksiąg Jogasutr Patańdźalego, gdzie wyłożył sens większości głównych sanskryckich komentarzy (wszystkich z wyjątkiem „Wiwarany” Śankary Bhagawadpady) - trzeci tom wydany pośmiertnie. 

Od operacji serca nieustannie każdego roku, ciężko chory, zdawał się być był o krok od śmierci, ale zawsze ją oddalał i nie przerywał nauczania jogi i działalności na rzecz zgody między religiami na gruncie jogi. Pełnił też funcję duchowego zwierzchnika aśramy Swamiego Ramy (Swami Rama Sadhana Mandir) niedaleko Ryszikeś; sam również wybudował swoją aśramę - "Wioskę Swamiego Ramy dla Adeptów Jogi" (SRSG) dwa kilometry dalej i przez szereg lat kształc w niej nauczycieli jogi. Jednak większość tego okresu spędził podróżując po świecie. Miał tysiące uczniów, wśród nich wielu wybitnych i znanych naukowców, twórców i artystów w ponad 80 krajach. Wielu uważa go za największego mistrza medytacji XXI wieku. Odwiedzali go inni wybitni przedstawiciele ruchów duchowych i religijnych wielu krajów świata; oprócz autorytetów różnych nurtów Hinduizmu, mnisi buddyjscy z krajów buddyjskich, sufi i mistycy z Kaszmiru i Iranu, parsowie, kapłani chrześcijańscy, pastorzy i przedstawiciele różnych rdzennych religii świata, m.in. kapłani afrykańscy i indiańscy, a także niereligijni uczeni.  

Swami Veda Bharati bez wątpienia był jednym z najbardziej wpływowych współczesnych autorytetów jogi, szczególnie w zakresie medytacji; szczególną więdzę i umiejętność miał we wprowadzaniu w stan joga nidry (snu jogicznego). Był także jednym z największych współczesnych działaczy na rzecz światowego pokoju poprzez tworzenie gruntu do głębokiego porozumienia. Bez wątpienia czcigodny Swami Veda Bharati pozostaje jedną z najwybitniejszych postaci przełomu XX i XXI wieku.

Zdjęcie: