Artykuły

W tym dziale znajdziecie Państwo różne artykuły związane z Indiami. Zapraszamy także Autorów do nadsyłania artykułów. Po ich zaakceptowaniu możemy je zamieścić w jednym z działów. Nadsyłane artykuły powinny poszerzać dotychczasową wiedzę dotyczącą nauk indyjskich i opierać się na wiarygodnych źródłach. 

Jak mówić: hinduski czy indyjski? Hindus czy Indus?

Jak mówić: hinduski czy indyjski? Hindus czy Indus?
Międzykulturowy bałagan w nazwaniu Indii

Filip Ruciński

W literaturze polskiej pojęcia 'hinduski' i 'indyjski' itp. używane są zamiennie, stały się niemal synonimami. Coraz mniej osób zwraca uwagę na różnice, które się powoli zacierają. Różnice te, wynikające z kontekstu historycznego, stają bardziej klarowne po prześledzeniu genezy nazw różnych wyrazów związanych z nazywaniem Indii i ich mieszkańców.

I. Słowa pochodzenia greckiego

HINDI - ogólna informacja

Język hindi należy z grupy języków indoaryjskich rodziny języków indoeuropejskich. Jego formą standardową (sformalizowaną) posługuje się około 422 milionów użytkowników, w tym dla około 180 milionów on sam, bądź których z jego licznych dialektów, jest językiem macierzystym. Jest głównym językiem Delhi, stanu Uttar Pradeś (dialekty bradż i awadhi), Harijany (dialekt harijani), Radżastanu (dialekt radżasthani), Biharu (dialekty bhodżpuri i język/dialekt maithili), Madhja Pradeś (dialekt budneli), Dżharkhandzie oraz w rejonów górskich (liczne dialekty pahari, spokrewnione z nepalskim). Jako drugi język powszechna jest jego znajomość także w Maharasztrze, Orissie, na Goa, a w odmianie urdu - w Kaszmirze i mieście Hajdarabad w Andhra Pradeś.

Im dalej na południe, tym znajomość hindi słabnie: w Andhra Pradeś, Karnatace i Kerali jest bardzo kaleczony, a w Tamilnadu jego znajomość jest bardzo ograniczona.

Poza Indiami język hindi używany jest także w Nepalu, na Fidżi, w Surinamie, na Trinidadzie, Mauritisie i licznych innych krajach z emigracją hinduską. W swej odmianie urdu jest urzędowym językiem Pakistanu. Język hindi ma status języka urzędowego Republiki Indii, a od roku 1950 ogólnopaństwowego.

Bhrygujoga i nauka Brahmaczinty

 Wśród wielkich wieszczów jam Bhrygu, 
wśród dźwięków – Om, jedną zgłoską,
wśród ofiar – ofiarą z modłów, 
wśród opok jam Hamalają

Pranajama, czyli sztuka oddychania

Osoby początkujące, wykonując asany, powinny dążyć do odpowiedniej regulacji oddechu. Jej podstawowe elementy to oddech: cichy, spokojny, delikatny, miękki, głęboki, długi, powolny, ciągły, jednolity i naturalny.

Każda osoba zdrowa, nawet nie praktykująca jogi, po właściwym przeszkoleniu i odprężeniu, jest zdolna do zawieszenia bezpiecznie oddechu na okres od 2 do 5 sekund. Kluczem do bezdechu w pranajamie jest kompletne rozluźnienie. Krótki, płytki oddech towarzyszy negatywnym emocjom i wynika z napięcia mięśniowego. Odprężenie ciała i umysłu odblokowuje go, sprawiając, że możliwe staje się wykonanie nawet trudnych ćwiczeń.

Patańdźali autor Jogasutr mówi, że aby coś osiągnąć bez wysiłku, należy działać nie wprost, tj. przez usunięcie przeszkód (Księga IV, sutra 3). Należy zatem wyregulować oddech, aby ćwiczenie asan stało się łatwiejsze, bardziej skuteczne i radosne. To tak jak z zamkniętymi drzwiami. Nie musimy ich wyważać, by wejść do środka. To byłoby szkodliwe i dla nas, i dla drzwi. Wystarczy nacisnąć klamkę.

Purna-surjanamaskar: intensywna praktyka metodą Mahajogi

  Purna-surjanamaskar:

intensywna praktyka metodą Mahajogi

(dla nauczycieli jogi i zaawansowanych adeptów)

Autor:
Włodek Łagodzki, nauczyciel Mahajogi,
Dzierżoniów

Przeżycie estetyczne (rasa) u Abhinawagupty na podstawie "Światła poezji" Mammaty (tłumaczenie komentarza do sutry 4.43.27-28)

Koncepcję przeżycia estetycznego, rasy, można znaleźć we fragmencie Abhinavabhārtī – komentarzu Abhinawagupty do Traktatu o Teatrze, gdzie autor dyskutuje z Lollatą, Śankuką i Bhattanajaką. Dyskusja odzwierciedla indyjską debatę na temat natury piękna. W języku polskim dostępna jest ona w pracy badawczej Anny Niteckiej: Doświadczenie estetyczne i mistyczne. Analiza fragmentów teoretycznoliterackich, filozoficznych i religijnych dzieł Abhinawagupty (Uniwersytet Jagielloński, 2007).

Poniżej zamieszczam inny fragment mówiący o przeżyciu rasy – jest to tym razem zaczerpnięte ze Światła poezji  (Kāvya-prakāśa) Mammaty (XII w), również Kaszmirczyka, streszczenie, czy też zwięzła interpretacja poglądu Abhinawagupty. Mammatę Bhattę należy uznać za kontynuatora myśli Abhinawagupty w dziedzinie estetyki indyjskiej. 

Działy i rozdziały w ajurwedzie, czyli o czym pisali Czaraka i Suśruta

Działy i rozdziały w ajurwedzie, czyli o czym pisali Czaraka i Suśruta

Filip Ruciński

I. Kompendium Czaraki - Cāraka-saṁhitā

W I w n.e. zaistniała potrzeba zredagowania i poszerzenia Kompendium Atreji (Ātreya-saṃhitā), w tamtych czasach najbardziej miarodajnej staroindyjskiej księgi medycznej. Dokonał tego w nieznany bliżej Czaraka. W owych czasach 'czaraka' było ogólnym określeniem każdego wędrownego lekarza. Atreja sanhitę zaczęto nazywać Czaraka-sanhitą - Księgą Czaraki albo Kompendium Czaraki. Istnieją pewne przesłanki, które mówią, że Czaraka, autor zaktualizowanej księgi, służył kuszańskiemu władcy Kaniszce, który podbił Indie na początku II w n.e. i rozciągnął swe panowanie od Buchary (obecny Uzbekistan) po Bihar (Indie Wschodnie). Niektórzy uważają, że Czaraka to nie kto inny jak sam Patańdźali, największy autorytet systemu jogi. Pisząc dzieło z medycyny, jogi i podstawowy komentarz do sanskryckiej gramatyki (tzw. Wielki komentarz), Patańdźali miał oczyścić ciało, umysł i mowę i w ten sposób osiągnąć doskonałość.

Strony